عرضه کننده انواع گیاهان دارویی، محصولات عطاری، ادویه، عرقیجات، روغنها به صورت آنلاین و ارسال به تمام نقاط کشور
محصولی یافت نشد.
محصولی یافت نشد.
محصولی یافت نشد.
محصولی یافت نشد.
محصولی یافت نشد.
گیاهان نه تنها منبع غذا و اکسیژن برای ما هستند، بلکه در سطحی عمیقتر نقش محافظ و پشتیبان زندگی انسان را ایفا میکنند. آنها با فرآیند فتوسنتز، هوای آلوده را تصفیه کرده و اکسیژن تازه در اختیار ما میگذارند؛ به همین دلیل، وجود گیاهان در طبیعت یا حتی در محیطهای بسته مانند خانه و محل کار به بهبود کیفیت هوا و افزایش نشاط روحی کمک میکند.
از سوی دیگر، گیاهان بهعنوان منبع اصلی داروها و ترکیبات درمانی، قرنهاست که به یاری انسان آمدهاند. بسیاری از بیماریهای عفونی، التهابی و حتی مشکلات روانی با استفاده از گیاهان یا ترکیبات بهدستآمده از آنها درمان یا تسکین یافتهاند. برخی گیاهان مانند اسطوخودوس و بابونه آرامبخش هستند، زردچوبه خاصیت ضدالتهابی دارد و زنجبیل به بهبود گوارش کمک میکند.
نقش گیاهان تنها به بدن محدود نمیشود؛ آنها با زیبایی، رنگها و عطرهای خود، روح و روان انسان را نیز تقویت میکنند. پژوهشها نشان داده است که حضور در طبیعت یا حتی تماشای گیاهان میتواند اضطراب و استرس را کاهش داده و حس امید و آرامش ایجاد کند.
به بیان دیگر، گیاهان در سه سطح اساسی از ما مراقبت میکنند:
به همین دلیل، میتوان گفت که رابطه انسان و گیاهان، یک پیوند حیاتی و همیشگی است؛ پیوندی که نهتنها گذشته ما، بلکه آینده بشر را نیز رقم خواهد زد.
گیاهدارو به محصولاتی گفته میشود که از بخشهای مختلف گیاهان مانند برگ، ساقه، ریشه، گل یا دانه استخراج و برای اهداف درمانی یا حفظ سلامتی انسان به کار میروند. این ترکیبات میتوانند به صورت خام (مانند دمکردهها و جوشاندهها) یا فرآوریشده (مانند عصارهها، کپسولها و پمادها) مصرف شوند. برخلاف داروهای شیمیایی که معمولاً بر پایه یک ماده مؤثره مشخص تولید میشوند، گیاهداروها اغلب حاوی مجموعهای از مواد فعال هستند که در کنار یکدیگر عمل کرده و تأثیر درمانی ایجاد میکنند.
با پیشرفت علم شیمی و داروسازی در قرن نوزدهم و بیستم، استفاده از ترکیبات گیاهی به حاشیه رفت و داروهای سنتتیک جایگزین شدند. اما در دهههای اخیر به دلیل افزایش عوارض جانبی داروهای شیمیایی، هزینههای بالای درمان و گرایش مردم به روشهای طبیعیتر، پژوهشها روی گیاهان دارویی دوباره رونق گرفت. بسیاری از داروهای مهم کنونی، ریشه در گیاهان دارند؛ به عنوان نمونه، داروی مشهور آسپرین از پوست درخت بید الهام گرفته شده و داروی ضدسرطان وینبلاستین از گیاه "پریوش" استخراج شده است. سازمان بهداشت جهانی نیز اعلام کرده است که بیش از ۸۰ درصد مردم جهان دستکم بخشی از نیاز دارویی خود را با گیاهان دارویی تأمین میکنند.
استفاده از گیاهان برای درمان بیماریها سابقهای چند هزار ساله دارد. تمدنهای باستانی مانند مصر، یونان، هند، چین و ایران متونی برجای گذاشتهاند که در آنها صدها گیاه بهعنوان دارو معرفی شدهاند. در ایران، متون ارزشمندی مانند قانون ابنسینا و الحاوی رازی از منابع اصلی شناخت داروهای گیاهی در جهان محسوب میشوند. همچنین در متون هندی (آیورودا) و متون طب سنتی چین، نقش گیاهان بهعنوان بخش جداییناپذیر درمان آشکار است.
طب سنتی ایران یکی از کهنترین نظامهای پزشکی دنیاست که بر پایه نظریه "اخلاط چهارگانه" (صفرا، سودا، بلغم و خون) شکل گرفته است. در این مکتب، حفظ تعادل مزاجها اساس سلامت به شمار میرود. پزشکان بزرگی چون ابوعلی سینا، محمد زکریای رازی و اسماعیل جرجانی در این حوزه آثار ماندگاری خلق کردهاند. گیاهان دارویی در طب ایرانی جایگاه مهمی دارند و برای پیشگیری، درمان و حتی تقویت قوای بدن تجویز میشوند. امروزه دانشگاهها و مراکز تحقیقاتی در ایران به بازنگری و علمیسازی این آموزهها مشغول هستند.
طب سنتی چین (Traditional Chinese Medicine – TCM) تاریخی بیش از ۲۵۰۰ سال دارد و همچنان بهطور گسترده در این کشور و نقاط مختلف دنیا کاربرد دارد. این مکتب بر پایه مفهوم "چی" (انرژی حیاتی) و "یین و یانگ" (نیروهای متضاد اما مکمل) استوار است. داروهای گیاهی، طب سوزنی، ماساژ درمانی (توینا) و روشهای تغذیهای، ابزار اصلی در این نظام هستند. چین امروزه یکی از بزرگترین تولیدکنندگان و صادرکنندگان گیاهان دارویی در جهان است و بسیاری از شرکتهای داروسازی غربی نیز از متون و تجربههای طب چینی برای کشف داروهای جدید الهام میگیرند.
طب سنتی مصر یکی از قدیمیترین نظامهای درمانی جهان است که تاریخ آن به بیش از پنج هزار سال پیش بازمیگردد. مصریان باستان اعتقاد داشتند سلامت بدن و روح در ارتباطی تنگاتنگ با هم قرار دارد و برای درمان بیماریها هم از روشهای معنوی (مانند دعا و طلسم) و هم از داروهای گیاهی و معدنی بهره میگرفتند.
یکی از مهمترین منابع دانستههای پزشکی مصر باستان، پاپیروس ابرس (Ebers Papyrus) است که قدمت آن به حدود ۱۵۵۰ پیش از میلاد میرسد. در این متن ارزشمند، بیش از ۷۰۰ داروی گیاهی، حیوانی و معدنی برای درمان بیماریهای مختلف معرفی شده است. گیاهانی مانند سیر، زیره، کندر، مرّ، زیتون، و خرما بهطور گسترده در درمانهای مصریها بهکار میرفتند.
مصریان باستان همچنین روشهایی مانند حجامت و خونگیری، ماساژ، و حتی جراحیهای ابتدایی را بهکار میبردند. بهداشت فردی برای آنها اهمیت فراوان داشت و استفاده از عطرها و روغنهای گیاهی نه تنها جنبه زیبایی، بلکه خاصیت درمانی نیز داشت.
تأثیر طب سنتی مصر تنها محدود به سرزمین نیل نبود؛ بسیاری از دانشهای پزشکی آن به یونان باستان منتقل شد و بعدها بر پزشکی اسلامی و حتی پزشکی مدرن اثر گذاشت. امروزه نیز برخی از گیاهان دارویی مصر مانند کندر و مرّ همچنان در طب سنتی و صنایع داروسازی کاربرد دارند.
حجامت یکی از روشهای درمانی طب سنتی است که در آن با ایجاد خراشهای سطحی روی پوست و خارج کردن مقدار کمی خون، تعادل بدن بازیابی میشود. این روش در ایران و بسیاری از کشورهای اسلامی سابقه طولانی دارد. حجامت به دو نوع "تر" (همراه با خونگیری) و "خشک" (با بادکش بدون خونگیری) تقسیم میشود. در متون طب سنتی، حجامت برای پاکسازی بدن، تقویت سیستم ایمنی و درمان برخی بیماریها توصیه شده است. البته پژوهشهای علمی درباره فواید و مضرات آن همچنان ادامه دارد و نظرات متفاوتی وجود دارد.
هرچند گیاهان دارویی خواص ارزشمندی دارند، اما نباید آنها را معجزهای بیخطر دانست. استفاده از گیاهان میتواند نقش مکمل داشته باشد، بهویژه در پیشگیری از بیماریها یا تقویت بدن. با این حال، جایگزین کردن کامل داروهای تجویزی با گیاهان میتواند خطرناک باشد. برخی گیاهان ممکن است با داروهای شیمیایی تداخل داشته باشند یا در دوزهای بالا مسمومیت ایجاد کنند. بنابراین، بهترین رویکرد آن است که گیاهان دارویی در کنار روشهای علمی و زیر نظر پزشک استفاده شوند.